Kalahating BalabalAng sumunod na isinulat ni Sulpicio
Pagkatapos ng aklat
Nagtatapos ang Buhay bago mamatay si Martin.
Natapos ni Sulpicio ang Buhay ni San Martin bandang 396, habang buhay pa si Martin. Kaya walang tagpo ng kamatayan sa aklat. Iyon, at marami pang iba, ay nasa mga isinulat niya pagkatapos: tatlong liham, isang pangkat ng mga diyalogo at isang kasaysayan ng daigdig.
Sino si Sulpicio?
Ipinanganak si Sulpicio Severo bandang 360 sa isang maharlikang pamilya sa Aquitania, sa timog-kanluran ng Galia. Nag-aral siya ng batas at naging kilalang abogado. Nang mamatay nang bata ang asawa niya, iniwan niya ang karera niya, sa udyok ng biyenan niyang si Basula at ng kaibigan niyang si Paulino ng Nola, at ginawang komunidad na panrelihiyon ang lupain niya sa Primuliacum. Dinalaw niya si Martin sa Tours, at sinasabi niyang nakuha niya ang impormasyon niya kay Martin mismo at sa mga nakasama nito sa buhay.
Tatlong liham
Ang una, kay Eusebio, ay sagot sa isang kritiko. Si Martin, na sinasabing nakapagpatigil ng mga sunog, ay kasusunog lang sa isa. Ikinuwento ni Sulpicio ang buong pangyayari: natutulog si Martin sa isang silid sa tabi ng simbahan, itinabi niya ang higaang dayami dahil masyado itong malambot, at nagliyab ang dayami mula sa pampainit. Nakipagbuno muna siya sa nakatrangkang pinto, saka nagdasal, at natagpuan siya ng mga monghe na walang pinsala. Inamin mismo ni Martin na natagalan siya bago nagdasal.
Ang ikalawa, sa diyakonong si Aurelio, ay naglalarawan ng isang kalahating-panaginip sa madaling-araw: si Martin na nakaputi, iniaabot ang aklat at binabasbasan ang may-akda nito, pagkatapos ay pumapaitaas hanggang mawala sa paningin. Pumasok ang isang lingkod. May dalawang mongheng dumating mula sa Tours dala ang balitang patay na si Martin.
Ang ikatlo, kay Basula, ay ang kamatayan mismo. Pumunta si Martin sa Candes para pagkasunduin ang mga nag-aaway na pari, nagkasakit, at nagdasal ng mga salita sa ibaba. Hiniling niyang ihiga siya sa telang sako at abo, at ayaw niyang itagilid siya, para patuloy siyang makatingin sa langit. Halos dalawang libong monghe ang sinasabing dumating sa libing.
Panginoon, kung kailangan pa ako ng iyong bayan, hindi ko tinatanggihan ang gawain. Mangyari ang iyong kalooban.
Ang Mga Diyalogo
Bandang 404, sumulat si Sulpicio ng isang usapan sa pagitan niya, ng kaibigan niyang si Postumiano, na kababalik lang mula sa tatlong taon sa Silangan, at ni Galo, isang alagad ni Martin. Inilalarawan ni Postumiano ang mga monghe ng Ehipto. Sumasagot si Galo ng mga kuwento tungkol kay Martin na wala sa Buhay. Hayagang sinasabi ang punto: anuman ang ginawa ng mga ama ng disyerto nang kani-kaniya, ginawa ni Martin nang mag-isa.
Anim na kuwento mula sa Mga Diyalogo
-
Ang ikalawang balabal
Bilang obispo, papunta sa simbahan isang taglamig, sinabihan ni Martin ang arkediyakono niya na damitan ang isang pulubing halos hubad. Nagpatumpik-tumpik ang arkediyakono. Tahimik na hinubad ni Martin ang sarili niyang tunika, ipinamigay ito, at pagkatapos ay tumangging simulan ang seremonya hangga’t hindi nadadamitan “ang dukha”, na ang tinutukoy ay ang sarili niya. Nagmisa siya sa isang mura at magaspang na damit na dali-daling binili. (II, 1–2)
-
Ang nagliliyab na trono
Iniutos ng emperador na si Valentiniano na isara ang mga pinto ng palasyo kay Martin. Pagkatapos ng pitong araw na pag-aayuno, pumasok pa rin si Martin. Ayaw tumayo ng emperador, hanggang sa balutin ng apoy ang upuan niya. Inaamin ng tagapagsalaysay na hindi niya ito nakita mismo. (II, 5)
-
Ang emperatris sa hapag
Ipinagluto ng asawa ng emperador na si Maximo si Martin gamit ang sarili niyang mga kamay at pinagsilbihan siya nang nakatayo, parang lingkod. Isang beses itong nangyari, sabi ng tagapagsalaysay, noong nasa ikapitumpung taon na si Martin. Ang pahayag na iyon ay isa sa mga dahilan kung bakit inilalagay ng ilang historyador ang kapanganakan niya sa 316. (II, 6–7)
-
Ang liyebre
Nakasalubong ni Martin ang mga mangangaso na ang mga aso ay aabutan na ang isang hapong-hapong liyebre. Inutusan niya ang mga aso na huminto, at tumayo ang mga ito na parang nakatali hanggang makatakas ang liyebre. Tungkol naman sa isang tupang bagong gupit, sabi niya: tinupad nito ang Ebanghelyo; dalawa ang damit nito at ipinamigay ang isa. (II, 9–10)
-
Bricio
Si Bricio, isang paring lumaki sa mismong monasteryo ni Martin, ay sumugod at ininsulto siya: nadungisan daw si Martin ng mga taon niya bilang sundalo at naulol na sa mga pangitain niya. Mahinahong sumagot si Martin at tumangging tanggalin siya kailanman. “Kung pinagtiisan ni Kristo si Judas, bakit hindi ko pagtitiisan si Bricio?” Si Bricio ang pumalit sa kaniya bilang obispo. (III, 15)
-
Ang bestseller
Sabi ni Postumiano, natagpuan niya ang Buhay saanman siya naglakbay: sa Roma, kung saan tuwang-tuwa ang mga nagtitinda ng aklat dahil walang mas mabilis maubos, sa Cartago, sa Alexandria, at sa mga kamay ng isang matandang lalaki sa disyerto ng Ehipto. Si Sulpicio ito na nag-aanunsiyo ng sarili niyang aklat. Mabuting katibayan din ito na mabilis kumalat ang aklat. (I, 23)
Ang Kronika
Bandang 403, naglathala rin si Sulpicio ng isang maikling kasaysayan ng daigdig, mula sa Paglikha hanggang sa sarili niyang panahon. Ang mga huling kabanata nito ang pangunahing pinagmulan para sa paglilitis kay Prisciliano at sa pagsisikap ni Martin na pigilan ito.
Ang mga sumunod
Noong dekada 460, isinatula ni Paulino ng Périgueux ang Buhay at ang Mga Diyalogo, sa anim na aklat, para kay Obispo Perpetuo ng Tours, na muling nagtatayo noon ng basilika sa ibabaw ng puntod. Sa pagitan ng 573 at 576, ginawa ulit ito ni Venancio Fortunato, sa apat na aklat.
Si Gregorio, obispo ng Tours mula 573 hanggang 594, ay sumulat ng apat na aklat ng mga himala sa puntod, marami mula sa sarili niyang panahon. Ibinibigay ng Kasaysayan ng mga Franko niya ang mga petsang hindi isinama ni Sulpicio, at ang kuwento kung paano nag-away ang mga taga-Tours at mga taga-Poitiers dahil sa bangkay.
Saan mababasa ang mga ito
Libre ang Buhay sa site na ito. Ang Mga Liham, ang Mga Diyalogo at ang Kronika ay mababasa online sa Ingles sa salin ni Alexander Roberts noong 1894, na nasa public domain, sa New Advent at sa Christian Classics Ethereal Library. Isang pinaikling saling Ingles ng Kasaysayan ng mga Franko ni Gregorio (Ernest Brehaut, 1916) ang nasa Internet History Sourcebook ng Fordham University.
Magpatuloy sa pagbasa
Si Martin sa sining →Ang lalaking tumanggi →Patron ng ano? →Totoo o alamat? → Kunin ang aklat, libre
Mga pinagmulan: Sulpicio Severo, Mga Liham 1–3, Mga Diyalogo at Kronika (salin ni Alexander Roberts, 1894, sa makabagong pananalita); Gregorio ng Tours, Kasaysayan ng mga Franko I, 48. Tatlong aklat ang bilang ng Mga Diyalogo rito, gaya sa saling iyon; dalawa ang bilang ng ilang edisyon. May nakitang mali? Sabihin sa amin